وزیر صمت پس از گذشت چهارماه از عمر دولت وفاق ملی پا در فضای صنعتی جنوب استان فارس گذاشت و خود شخصاً از این منطقه دارای منافع اقتصادی برای وزارتخانه اش و دولت دیدن کرد.

در این سفر، تمرکز بر مواضع و مطالبات مسئولان میزبان درباره ظرفیت‌های منطقه بود، اما متأسفانه این موضوع به شکلی متوازن در دستور کار قرار نگرفت.

منطقه لامرد و مُهر با برخورداری از ظرفیت‌های صنعتی بی‌نظیر، یکی از نقاط استراتژیک کشور به شمار می‌رود. با این حال، روند توسعه در این منطقه در سایه نگاهی یکجانبه نگر، همواره نشان‌دهنده تبعیض آشکار و بی‌عدالتی بوده است. سفر اخیر وزیر صنعت، معدن و تجارت به منطقه، بار دیگر این واقعیت تلخ را به تصویر کشید.

در حالی که این سفر می‌توانست فرصتی برای شناسایی مشکلات و تقویت ظرفیت‌های صنعتی هر دو شهرستان باشد؛برنامه‌ریزی‌ها به گونه‌ای انجام شد که تنها شهر لامرد مورد توجه قرار گرفت. بازدید از پروژه‌های منطقه ویژه اقتصادی لامرد در حالی صورت گرفت که شهرستان مُهر، با وجود ظرفیت‌های قابل‌توجه صنعتی، عملاً از این معادله حذف شد.

این در حالی است که شهرستان مُهر به دلیل موقعیت جغرافیایی استثنایی خود، نقطه تلاقی سه استان فارس، بوشهر و هرمزگان بوده و نزدیک‌ترین فاصله را با پارس جنوبی، بزرگ‌ترین منطقه اقتصادی و انرژی کشور دارد. این شهرستان با پتانسیل‌های منحصربه‌فرد نفت و گازی و پایین دستی خود می‌تواند بستر توسعه‌ای کم‌هزینه‌تر و کارآمدتر را برای استان و حتی کشور فراهم نموده و فشار مالی کمتری به بیت‌المال وارد سازد.

نگاه های تبعیض‌آمیز مدیران ارشد و تصمیم گیر منطقه نسبت به توسعه منطقه اتفاق جدیدی نیست. سوال اینجاست که در وزارتخانه عریض و طویل صمت، آیا کسی پیدا نمی‌شد که ظرفیت‌های این منطقه را به وزیر یادآور شود؟ آیا هیچ‌کسی شاهد این مدعا نبود که توسعه یک‌جانبه و سیاست‌های مبتنی بر نگاه‌های سیاسی و رقابتی منطقه‌ای، به نفع کشور نیست؟ چرا باید چنین تصمیماتی گرفته شود که شهرستان مهر، با تمامی پتانسیل‌هایش، به حاشیه رانده شود؟

بی‌توجهی به این ظرفیت‌ها، نه‌تنها نشانه سیاست‌گذاری‌های ناعادلانه است، بلکه مستقیماً به ضرر اقتصاد منطقه و کشور تمام می‌شود. اندیشه‌ای که باید بر توسعه متوازن دو شهرستان لامرد و مهر، همچون دو بال پرنده پیشرفت منطقه، متمرکز باشد، به نظر می‌رسد صرفاً بر توسعه یک‌جانبه لامرد تأکید دارد. این رویکرد موجب شده است مهر، با وجود تمامی ظرفیت‌های خود، از مسیر توسعه بازبماند.

این موضوع را می‌توان در پیگیری و تعریف طرح‌های پرهزینه و زمان‌بر، مانند خطوط ریلی که سال‌هاست تنها روی کاغذ باقی مانده‌اند، و نیز در اولویت نبودن طرح مهم کریدور اتصال مرکز فارس به جنوب (فیروزآباد-جم) مشاهده کرد. بخشی از این کریدور با حمایت وزارت نفت اجرا شده، اما بخش دیگری از آن همچنان مغفول مانده است. جاده‌ای که خانواده‌های زیادی در منطقه را داغدار کرده، در پیگیری‌ها اولویت کافی به آن داده نمی‌شود. این در حالی است که ظرفیتی که می‌تواند علاوه بر ایجاد گشایش‌های فراوان در اقتصاد دریا محور، رونق گردشگری منطقه را نیز دوچندان کند، اما در نگاه مدیران، این افق نادیده گرفته شده است.

انتظار می رود در کنار تلاش های وافر مدیران برای فراگیر شدن اصطلاح عسلویه معدنی برای لامرد ، چشمشان را بر روی شهرستان مهر که نامش چند صباحی پیش بعنوان عسلویه دوم مطرح گردیده ، نبندند! و جذب سرمایه گذاری و استفاده از پتانسیل گازی و تکمیل زنجیره پایین دستی و تبدیل شهرک صنعتی شهرستان مُهر به یک شهرک تخصصی نفت و گاز را نیز در دستور کار قرار دهند ؛ متأسفانه در عمل شاهد هستیم که این ظرفیت تنها به‌عنوان تأمین‌کننده خوراک صنایع مستقر در منطقه معدنی لامرد تعریف می‌شود!

آیا مردم شهرستان مُهر حق ندارند از ظرفیت‌های صنعتی و جغرافیایی خود بهره‌مند شوند؟ آیا عدالت در توسعه به معنای نادیده گرفتن بخشی از منطقه است؟ این پرسش‌ها نیازمند پاسخگویی شفاف و به دور از تعصب توسط مسئولین و تصمیم سازان است.

انتظار می‌رود مسئولان کشوری ، استانی و محلی با نگاه برابر و کارشناسانه به توسعه منطقه بپردازند و سیاست‌هایی را اجرایی کنند که باعث رشد همزمان و هماهنگ هر دو شهرستان شود. ظرفیت‌های صنعتی و استراتژیک شهرستان مهر نباید قربانی نگاه‌های تبعیض‌آمیز و سیاست‌های اشتباه شوند. توسعه پایدار و متوازن تنها در سایه عدالت ممکن خواهد بود و جامعه ی به بلوغ رسیده انتظار دارد که این بی‌عدالتی پایان یابد.

اینستاگرام:

https://www.instagram.com/mohrestan_ir

کانال واتس اپ:

https://whatsapp.com/channel/0029Vb1cxrs8PgsE4rOWxz0N