پایگاه اطلاع رسانی دکتر سید موسی موسوی نوشت: همزمان با پایان دو سال فعالیت نماینده مردم شهرستانهای لامرد و مهر در مجلس شورای اسلامی، نشست خبری با حضور اصحاب رسانه حوزه انتخابیه برگزار گشت.

عضو هیئت رئیسه کمیسیون انرژی مجلس شورای اسلامی در این نشست خبری که بیش از ۴ ساعت به طول انجامید، از موضوعات مختلفی سخن به میان آورد. مصوبات دولت در طرح آمایش سرزمینی، ویژگی های پروژه آلومینیوم جنوب، جزئیات طرح استحصال اتان پالایشگاه پارسیان، معادن دولومیت و احداث کارخانه های منیزیوم، ضرورت توجه به فرهنگ و ده ها مورد دیگر، از جمله موضوعاتی بود که دبیر کمیسیون انرژی مجلس شورای اسلامی با تسلط خاصی به بیان اطلاعات و جزئیات آنها پرداخت.

الحاق فارس به دریا، حضور در دوره بعد انتخابات مجلس، تغییر مدیران دو شهرستان، تشکیل استان فارس جنوبی، دیدگاه وی در خصوص همایش اخیر اصلاح طلبان شهرستان لامرد و مسائل دیگری از این دست نیز از جمله پرسش های متعددی بود که نماینده مردم در پاسخ به خبرنگاران کنجکاو شهرستانهای لامرد و مهر، با حوصله و متانت به تمامی آنها پاسخ داد.

قسمت اول این نشست را می توانید از اینجا بخوانید.

محورهای فصل دوم سخنان دبیر کمیسیون انرژی مجلس شورای اسلامی با موضوع مهمترین برنامه های در دست اقدام برای ارتقاء صنعتی شهرستانهای لامرد و مهر نیز بدین شرح می باشد:

طرح احداث مجتمع آلومینیوم جنوب:

* طبق برنامه پنج ساله چهارم توسعه جمهوری اسلامی ایران مقرر بود ظرفیت تولید سالانه آلومینیوم کشور از ۷۷۰ هزار تن گذر کند. طبق قانون برنامه پنجساله پنجم توسعه جمهوری اسلامی ایران نیز که از سال ۱۳۸۹ تا سال ۱۳۹۳ را شامل می شود، مقرر بود تولید فلز استراتژیک آلومینیوم در کشور به رقمی معادل یک میلیون تن در سال برسد.

مع الاسف علی رغم گذشت چندین سال از اتمام برنامه چهارم توسعه و با وجود آنکه اکنون در سال پایانی برنامه پنجم توسعه قرار داریم، جمهوری اسلامی ایران با برخورداری از ۳ کارخانه تولید آلومینیوم ایرالکو در زنجان و هرمزال و المهدی (عج) در هرمزگان، در مجموع در سال ۹۲ تنها ۳۵۰ هزار تن آلومینیوم تولید کرده است که نشان می دهد نه تنها برنامه پنجم تحقق نیافته، که حتی هنوز نیمی از برنامه چهارم توسعه نیز محقق نگشته است!

* جمهوری اسلامی ایران هم اکنون جایگاه هفدهم تولید آلومینیوم در جهان را به خود اختصاص داده است؛ این در حالی است که از ظرفیتهای بسیار بیشتری در این زمینه برخوردار هستیم و طبق سند چشم انداز، جمهوری اسلامی ایران در افق ۱۴۰۴ بایست حداقل ۱ و نیم میلیون تن آلومینیوم تولید کند. از سوی دیگر رقبای ما در کشورهای حاشیه خلیج فارس تنها با تکیه بر مزیت میدان گازی مشترک ایران با قطر در پارس جنوبی، بیش از ۴ میلیون تن آلومینیوم در سال تولید و طی ۲ تا ۳ سال آینده، این میزان را به ۶ میلیون تن افزایش خواهند داد. این کشورها با سرمایه گذاری کلان به میزان ۵۵ میلیارد دلار، دستیابی به تولید ۱۰ میلیون تن آلومینیوم را تا سال ۲۰۲۲ میلادی هدف گذاری کرده اند و هم اکنون کشورهایی همچون قطر و امارات متحده در جنوب ایران، بیش از یک میلیون تن در سال تولید آلومینیوم دارند.

* در این شرایط مجتمع آلومینیوم جنوب که در شهرستان لامرد احداث خواهد گشت، با ظرفیت تولید سالانه ۹۰۰ هزارتن آلومینیوم، نقطه امید نظام به منظور نزدیک شدن به افق چشم انداز است و این طرح ملی که بزرگترین و پیشرفته ترین کارخانه تولید آلومینیوم کشور است، دستیابی به یکی از چهار شرکت بزرگ خاورمیانه را از اهداف خود قرار داده است. مجتمع صنایع آلومینیوم جنوب در سه فاز جداگانه احداث خواهد شد که هم اکنون طرح احداث فاز نخست این طرح با ظرفیت ۲۷۶ هزار تن در سال در دست اقدام است. این طرح در فاز نخست نیازمند حدود ۸۰۰ میلیون یورو اعتبار است (حدود سه هزار و ششصد میلیارد تومان) که از طریق فاینانس خارجی شرکت NFC چین به میزان ۸۵% و مشارکت ۱۵% شرکت سرمایه گذاری غدیر و ایمیدرو انجام خواهد شد.

* انشاء ا… با راه اندازی این واحد تولیدی در هر فاز حدود هزار نفر فرصت شغلی مستقیم ایجاد خواهد شد و چندین برابر آن (حدود ۴۰۰۰ نفر) نیز فرصت شغلی غیر مستقیم ایجاد خواهد گشت که نقش مهمی در جهت توسعه اقتصادی منطقه ای خواهد داشت. ضمناً پیش بینی می شود با احداث صنایع پائین دستی آلومینیوم در منطقه ویژه اقتصادی انرژی لامرد چندین هزار فرصت شغلی دیگر ایجاد شود.

* نیروگاه اختصاصی شرکت آلومینیوم جنوب نیز در مجاورت کارخانه ذوب آلومینیوم با استفاده از آخرین تکنولوژی نیروگاههای سیکل ترکیبی با ظرفیت ۹۶۸ مگاوات احداث می گردد که هم اکنون شرکت سرمایه گذاری برق و انرژی غدیر به عنوان سرمایه گذار، موافقت اصولی احداث نیروگاه را اخذ نموده و در فاز اول ۵۰۰ مگاوات آن برای تامین برق پروژه آلومینیوم احداث خواهد شد. سرمایه گذاری لازم برای احداث این نیروگاه نیز در مجموع ۶۰۰ میلیون یورو (حدود دو هزار و هفتصد میلیارد تومان) و در فاز نخست بیش از هزار و پانصد میلیارد تومان است که پس از طی شدن مراحل اداری، در مدت زمان ۳۶ ماه احداث خواهد گشت.

* ۶۰۰ میلیون تن ذخایر بوکسیت در کشور گینه کوناکری وجود دارد که این کشور دارای بزرگترین ذخیره بوکسیت جهان است و ایران نیز در معدن آن شریک است که می تواند موقعیت مناسبی را برای تامین بوکسیت مورد نیاز صنعت آلومینیوم ایران فراهم کند.

 

طرح احداث تاسیسات اتان گیری پالایشگاه پارسیان:

* طرح استحصال گازهای صنعتی جهت تأمین خوراک واحدهای خط اتیلن مرکز از جمله پتروشیمی فیروزآباد در کنار پالایشگاه پارسیان به منظور استفاده از این پالایشگاه برای تأمین خوراک ورودی احداث خواهد شد. احداث و راه اندازی این طرح نقش تعیین کننده ای در محرومیت زدایی، ایجاد اشتغال و ارزش افزوده جهت این شهرستان و شهرستان های فیروزآباد، فسا، داراب،جهرم و استهبان به دنبال خواهد داشت.

* هم اکنون گاز حاصل از میادین گازی تابناک، شانول، هما و وراوی حدود ۸۳ میلیون متر مکعب است که به پالایشگاه پارسیان منتقل می شود و پس از آن گاز خروجی از پالایشگاه روزانه حدود ۸۲ میلیون متر مکعب است و میعانات گازی نیز بوسیله خط لوله به عسلویه منتقل می گردد. با توجه به درصد قابل توجه ترکیبات ارزشمند اتان، پروپان و بوتان در گاز میادین پارسیان، احداث تاسیسات اتان گیری بسیار ضروری است. پیش بینی می گردد پس از احداث واحد اتان زدایی علاوه بر تولید گاز طبیعی، سالانه ۱ میلیون و ۳۰۰ هزار تن اتان، ۶۶۰ هزار تن پروپان، ۴۵۰ هزار تن بوتان، و ۱ میلیون و ۱۰۰ هزار تن میعانات گازی بدست آید. همچنین شاهد برگشت گاز متان بدست آمده به میزان ۷۳ میلیون متر مکعب در روز خواهیم بود و این گاز مجددا به خط چهارم سراسری گاز تزریق می گردد.

* هزینه اجرای این طرح قریب به یک میلیارد دلار (حدود ۳ هزار و سیصد میلیارد تومان) خواهد بود که ۷۰۰ میلیون دلار به منظور احداث تاسیسات اتان گیری و ۳۰۰ میلیون دلار به منظور احداث خط لوله پیش بینی گردیده است. همچنین درآمد سالیانه مجتمع استحصال اتان بالغ بر ۱ میلیارد و ۶۰۰ میلیون دلار پیش بینی گشته است.

* تاسیسات اتان گیری در مساحتی ۵۰ هکتاری در پالایشگاه پارسیان و در مدت زمانی ۳۰ ماهه احداث خواهد شد و پس از آن اتان با استفاده از خط لوله ای به مسافت ۵۵۰ کیلومتر به پتروشیمی فیروزآباد منتقل خواهد شد. پتروشیمی فیروزآباد پس از دریافت اتان از پالایشگاه پارسیان، اتان را به اتیلن تبدیل کرده و به پتروشیمی های مستقر در ۴ شهرستان جهرم، فسا، داراب و استهبان منتقل خواهد کرد و در مرحله بعد این پتروشیمی ها نیز خوراک اتیلن را دریافت نموده و آن را به پلی اتیلن سبک و سنگین تبدیل می کنند که خود در ادامه زنجیره ارزش افزوده به عنوان خوراک دیگر صنایع، مورد استفاده قرار خواهد گرفت.

 

طرح احداث کارخانجات تولید منیزیوم از دولومیت:

* دولومیت مصارف عمده ای در صنایع شیشه، کاشی، سرامیک، آجرهای نسوز، حفاری چاه های نفت، آهن، فولاد و … دارد، اما یکی از مهمترین قابلیتهای دولومیت، امکان استحصال منیزیوم از آن می باشد که از اهمیت ویژه ای در صنایع پیشرفته متالوژی برخوردار است. نیاز کشور به فلزات سخت و سبکی همچون منیزیوم در کشور در حال افزایش فزاینده است و وابستگی شدید به واردات اولیه آلومینیوم و هزینه گزاف سرمایه گذاری ثابت در تولید فلز آلومینیوم، به ناچار کشور را به استفاده از منیزیوم به عنوان فلز جایگزین آلومینیوم سوق داده است. غیر پیچیده بودن تکنولوژی تولید منیزیوم، سرمایه گذاری کمتر برای تولید هر کیلو، نداشتن وابستگی به واردات مواد اولیه، قیمت جهانی بالاتر و همچنین سخت تر و سبک تر بودن منیزیوم از جمله مزایای این فلز نسبت به آلومینیوم است.

* فلز راهبردی منیزیوم بدلیل چگالی پایین، استحکام بالا، جوش پذیری و ماشین کاری آسان و خواص مکانیکی مناسب، استفاده گسترده ای در صنایع خودرو، صنایع دفاعی، فولاد، آلومینیوم و هوافضا دارد و با هدف تامین نیاز کشور به این فلز راهبردی، طرح تولید شمش منیزیوم از دولومیت در دستور کار قرار گرفت. منیزیوم در تولید فلزاتی همچون آهن، آلومینیوم، فولاد و فلزات غیر آهنی کاربرد دارد. همچنین از منیزیوم برای تولید شیشه، سیمان، گلوله های کوچک گرافیت، تیتانیوم و بدنه اتومبیل نیز استفاده می شود و کاربرد آن در صنایع عمرانی، کشاورزی، شیمیایی، ریخته گری و موشک سازی، کمک به جداسازی گوگرد از آهن و فولاد، ساخت مواد منفجره و فلاش دوربین عکاسی، صنایع خودروسازی، سیمان و سوخت از دیگر مزایای این فلز ذی قیمت است. نیاز صنعت خودرو به تولید قطعات سبک و مستحکم با هدف کاهش مصرف سوخت و آلایندگی و همچنین افزایش ایمنی خودروها، از دیگر موارد استفاده از منیزیوم است.

* معدن دولومیت شهرستان لامرد طبق اعلام سازمان زمین شناسی و اکتشافات معدنی کشور حداقل قریب به ۳ میلیارد تن (۲٫۷میلیارد تن) می باشد و برخی بررسی های جانبی نیز ظرفیت تقریبی آن را تا ۶ میلیارد تن برآورد کرده است که شواهد حاکی از خلوص و غنای بسیار بالای آن دارد.

* طبق برآوردهای انجام شده، از هر ۱۰ کیلو دولومیت، ۱ کیلو منیزیوم استحصال می گردد. لذا از معادن ۲٫۷ میلیارد تنی دولومیت لامرد، حداقل ۲۷۰ میلیون تن منیزیوم میتوان تولید کرد. حال اگر اینگونه تصور کنیم که می خواهیم این معادن را ظرف مدت ۳۰سال به مصرف برسانیم، -به عبارت دیگر در طول ۳۰ سال این ۲۷۰ میلیون تن منیزیوم را تولید کنیم-، سالانه شاهد تولید ۹ میلیون تن منیزیوم خواهیم بود. با توجه به اینکه کارخانجات تولید شمش منیزیوم از دولومیت معمولا دارای ظرفیتهای ۶ هزار تنی و ۱۲ هزار تنی هستند، در نتیجه می توان برای تولید این میزان منیزیوم در سال، ده ها کارخانه در منطقه ویژه اقتصادی شهرستان لامرد احداث کرد.

* در خصوص اشتغالزایی این کارخانجات نیز برآوردهای اولیه نشان می دهد به اِزای هر ۱۰۰۰ تن شمش منیزیوم، ۳۰ فرصت شغلی ایجاد می گردد. یعنی در یک واحد استحصال شمش منیزیوم از دولومیت با ظرفیت سالانه ۶هزار تن، شاهد اشتغال بکار حدود ۱۸۰ نفر خواهیم بود.

* نکته دیگر آنکه اگر قیمت هر تن منیزیوم را ۳۰۰۰ دلار فرض کنیم، با تولید ۹ میلیون تن در سال، درآمد ناخالصی معادل ۲۷ میلیارد دلار سالانه نصیب کشور خواهد گشت. همچنین اگر کل درآمد ناخالص در طول ۳۰ سال را محاسبه کنیم، به عددی معادل ۸۱۰ میلیارد دلار خواهیم رسید که نشان می دهد گنجی عظیم در اختیار ماست.

* راجع به میزان سرمایه گذاری مورد نیاز برای راه اندازی یک کارخانه ۶ هزار تنی، مبالغ مختلفی گفته می شود. از ۴۰ میلیارد تومان گرفته تا حداکثر ۸۰ میلیارد تومان. اما آنچه که مهم است آن است که با توجه به مشارکت ۷۰ درصدی بانکها و تامین ارز مورد نیاز آن از طریق صندوق توسعه ملی، امکان اجرای این طرح ها خصوصا در مناطق محروم – همچون لامرد-، به راحتی امکان پذیر می باشد.

* هم اکنون تعدادی از سرمایه گذاران مجوزهای لازم به منظور احداث کارخانه تولید منیزیوم از دولومیت را اخذ کرده اند که به عنوان نمونه می توان به شرکت آرامیکو اشاره کرد. این شرکت مجوزهای لازم را جهت احداث کارخانه تولید شمش منیزیوم از دولومیت با ظرفیت سالانه ۲۴۰۰۰ تن در سال (در مرحله نخست ۱۲۰۰۰ تن) به همراه یک واحد فروسیلیس با ظرفیت تولید ۱۰۰۰۰ هزار تن از وزارت صنعت، معدن و تجارت اخذ کرده است.

 

طرح احداث مناطق ویژه اقتصادی صنایع انرژی بر سواحل جنوبی کشور:

طرح بعدی در دست اقدام که به نوعی مادر تمام طرح های قبلی محسوب می شود، طرح احداث منطقه ویژه اقتصادی صنایع انرژی بر لامرد است که بدلیل اهمیت فوق العاده آن ناگزیرم توضیحات بیشتری راجع به آن ارائه دهم.

* طبق اهداف چشم انداز ۲۰ ساله یا همان افق ۱۴۰۴ جمهوری اسلامی ایران باید در سال فوق الذکر قدرت اول اقتصادی و صنعتی غرب آسیا باشد؛ یعنی در کلیه رشته های صنعتی جایگاهی فراتر از ترکیه، عربستان، امارات متحده عربی و سایر رقبا داشته باشد. در این ارتباط یکی از راه های توسعه سریع کشور در کنار توسعه صادرات، توجه به صنایع معدنی است؛ نکته جالب توجه اینکه صنایع معدنی نظیر فولاد، سیمان، آلومینیوم و مس اکنون حدود یک دهه است که در کشورهای ترکیه، عربستان، بحرین، امارات و قطر بشدت مورد توجه قرار گرفته و به ویژه منطقه جنوب خلیج فارس به دلیل نزدیکی به بازارهای عظیم آسیای شرقی و جنوبی و برخورداری از انرژی ارزان (که لازمه توسعه صنایع معدنی است) در حال تبدیل شدن به قطب بزرگ صنایع معدنی هستند. البته ایران نیز اهداف بسیار بزرگی را در توسعه صنایع معدنی خود دنبال میکند که اگر این اهداف با جدیت دنبال شود می تواند در بسیاری رشته ها حریفان خود را از میدان به در کند.

* صنایع معدنی به سه عامل اساسی تکنولوژی، انرژی ارزان و مواد معدنی برای توسعه نیاز دارند که کشور ما خوشبختانه از هر سه این مزیت ها برخوردار است. بیش از ۴۰ سال سابقه فعالیت در این بخش باعث شده تا اکنون قوی ترین پیمانکاران ایرانی در کنار شرکت های عظیم دولتی بتوانند حتی پروژه هایی در سطح بین المللی را ساماندهی کنند. علاوه بر این انرژی ارزان و فراوان به دلیل وجود ذخائر عظیم نفت و گاز در کشور و داشتن حدود ۳ هزار کیلومتر مرز ساحلی در خلیج فارس و دریای عمان، ایران را قادر می سازد محصولات معدنی خود را تولید کرده و آن ها را از طریق دریا به هر نقطه از جهان صادر نماید. نکته قابل توجه دیگر اینکه ایران یکی از ۱۰ کشور بزرگ دنیا از نظر ذخایر معدنی است.

* به جهت همین ضرورت از اردیبهشت ماه سال ۱۳۸۶ مطالعات طرح جامع و کامل به منظور مکانیابی محل استقرار صنایع انرژی بر، با توجه به تکالیف مصرح در قوانین و محدوده های فوق الذکر در طرح آمایش صورت پذیرفت. در ابتدا از میان تمامی مناطق کرانه ای و پس کرانه ای حائز رتبه برای انتخاب مکان استقرار منطقه ویژه اقتصادی صنایع انرژی بر، ۱۴ محدوده انتخاب گشتند و پس از آن با در نظر گرفتن جمیع جهات، دو محدوده کوشکنار و لامرد دارای بیشترین مزیت های مکانی شدند. در نهایت در شهریور ماه سال ۱۳۸۶ پهنه پارسیان و لامرد بعنوان مکان های مناسب انتخاب گردید که جا دارد از تلاش های مرحوم حیاتی در تصویب این طرح بسیار مهم یاد کنیم. طرح احداث منطقه ویژه اقتصادی صنایع انرژی بر لامرد از پشتوانه مصوبه مجلس شورای اسلامی نیز برخوردار است و این طرح در سال ۱۳۸۹ توسط مجلس محترم تصویب و در آبان ماه همان سال توسط ریاست محترم مجلس شورای اسلامی به دولت محترم وقت ابلاغ گردید که ریاست محترم جمهور نیز در اردیبهشت ماه سال ۱۳۹۰ این مصوبه را جهت اجرا ابلاغ نمود. سایت لامرد در استان فارس و ۶ کیلومتری شمال شرق شهرستان لامرد قرار دارد و وسعت آن حدود ۹ هزار هکتار می باشد.

* در شروع فعالیت های این طرح، سایت کوشکنار به عنوان سایت استقرار صنایع سنگین و تجهیزات و زیرساخت ها و سایت لامرد به عنوان مکان استقرار صنایع پایین دست صنایع انرژی بر در اولویت قرار گرفتند. ضرورت استقرار کرانه ای صنایع انرژی بر، به دلیل نیاز به راه آبی و تامین آب صنعتی مورد نیاز از دریا بود که جانمایی این صنایع در کرانه را اجتناب ناپذیر می ساخت، اما محدودیت در طول نوار ساحلی کوشکنار و عوارض تند موجود در منطقه مانع پاسخگویی به نیازهای توسعه خوشه ای برای صنایع وابسته و پایین دستی و نیز صنایع جنبی است. از این رو پهنه لامرد که با فاصله مستقیم قریب به ۳۰ کیلومتری در پسکرانه بلافصل کوشکنار قرار دارد، به عنوان پهنه پشتیبان توسعه و همچنین استقرار صنایعی که به آب صنعتی کمتری نیاز دارند از جمله سیمان در نظر گرفته شده است. ضمن اینکه ارتباط بین دو پهنه کوشکنار و لامرد از طریق کریدور ارتباطی پیش بینی شده نقش موثری در پیوند مناطق کرانه ای و پسکرانه ای و به تبع آن با بخش داخلی کشور خواهد داشت که این امر در اهداف برنامه های توسعه مناطق ساحلی جنوب کشور منظور شده است.

* مجموع مزایایی را که موجب انتخاب نهایی سایت کوشکنار، لامرد بوده است می توان بدین گونه برشمرد:

–        نزدیکی به مخزن گازی مشترک ایران و عمان، پارس جنوبی و منطقه ویژه اقتصادی انرژی پارس

–        نزدیکی با مخازن گازی هما، شانول، وراوی و تابناک

–        قرارگیری در محل تلاقی سه استان بوشهر، هرمزگان و فارس

–        دسترسی به نیروگاه و خطوط انتقال سراسری برق

–        دسترسی به پالایشگاه و خطوط انتقال گاز

–        دسترسی به دریا و استفاده از آب دریا جهت تامین آب صنعتی مورد نیاز

–        دسترسی به اسکله و بندر جهت تامین مواد اولیه مورد نیاز و صادرات کالاهای تولیدی

–        دسترسی به دو فرودگاه بین المللی لامرد و بوشهر

–        نزدیکی به شبکه راه آهن سراسری در دست احداث

–        دسترسی به شبکه اتوبان در دست احداث حاشیه خلیج فارس

–        برخورداری از نیروی انسانی متخصص

–        و به طور کلی در برداشتن حد و سطح تقریبا مناسبی از زیرساخت ها

در جمع بندی می توان گفت لامرد به دلیل نزدیکی به مخزن گازی پارس جنوبی در شعاع ۱۵۰ کیلومتر، دسترسی به خطوط حمل و نقل دریایی، وجود گاز شیرین به میزان قابل برداشت بالاتر از ۸۰ میلیون متر مکعب در روز (حوزه های تابناک، شانول، وراوی و هما)، دسترسی به امکانات زیربنایی موجود در سایت های پارس ۱و ۲، علاقمندی سرمایه گذاری اهالی بومی منطقه و استفاده از ظرفیت های استان فارس و هرمزگان، مناسب ترین پهنه برای استقرار صنایع انرژی بر شناخته شده است.

* منطقه ویژه اقتصادی صنایع انرژی بر لامرد با یک کریدور ارتباطی به سایت پارسیان متصل می شود. در این کریدور تسهیلات لازم برای انتقال مواد اولیه کالاهای واسطه ای، کالاهای ساخته شده و همچنین ارتباطات جاده ای و ریلی در نظر گرفته می شود.

* اهدافی که برای منطقه ویژه اقتصادی صنایع انرژی بر در نظر گرفته شده است با نگاه به هدف های توسعه صنعتی کشور و به منظور ایجاد و تجهیز زیربناها و تخصیص اراضی صورت گرفته و حسب ضرورت و نیاز قابل تغییر است. مهمترین این اهداف عبارتند از:

فولاد: هدف تعیین شده برای تولید فولاد در منطقه ویژه اقتصادی صنایع انرژی بر پارسیان-لامرد برابر ۱۰ میلیون تن فولاد در سال است که معادل حدود ۱۹ درصد کل هدف پیش بینی شده تولید فولاد تا سال ۱۴۰۴ می باشد.

آلومینیوم: سند چشم انداز ۲۰ ساله کشور، صنعت آلومینیوم را از زمره صنایع پیش برنده توسعه صنعتی کشور قرار داده و توسعه آن را در مناطق ویژه اقتصادی انرژی توجیه کرده است. هدف تعیین شده برای تولید آلومینیوم در سایت پارسیان- لامرد حدود ۲ میلیون تن در سال است که هم اکنون مجتمع صنایع آلومینیوم جنوب بعنوان بزرگترین تولید کننده شمش آلومینیوم کشور با ظرفیت تولید سالانه ۹۰۰ هزارتن، در آستانه گشایش اعتبار اسنادی می باشد وانشاء الله بزودی عملیات اجرایی آن در سایت لامرد آغاز خواهد گشت.

سیمان: پیش بینی شده است که در منطقه ویژه اقتصادی صنایع انرژی بر پارسیان- لامرد ۱۰ میلیون تن سیمان تا سال ۱۴۰۴ تولید شود؛ این مقدار تولید معادل حدود ۷ درصد هدف ملی تولید سیمان تا سال فوق است.

صنایع تبدیلات گازی: ظرفیت تولید محصولات پتروشیمی در قالب ۵ تا ۷ واحد تبدیلات گازی تا حدود ۱۰ میلیون تن پیش بینی شده است.

* منطقه ویژه اقتصادی استقرار صنایع انرژی‌بر به عنوان طرح عمرانی ملی، وظیفه آماده سازی و تامین زیرساخت ها و زیربناهای منطقه ویژه در سایتهای پارسیان و لامرد را بر عهده دارد و پس از آن، امکان واگذاری اراضی به سرمایه‌گذاران جهت احداث واحدهای صنعتی را خواهد داشت که این آماده‌سازی اراضی به صورت تدریجی و طبق زمانبندی، در بازه زمانی ۱۰ ساله انجام خواهد گردید. بدیهی است با توجه به اینکه محدودیتهایی در منابع و اعتبارات طرح وجود دارد، آماده سازی اراضی در فازهای مختلف تعریف گردیده و طبق برنامه‌ریزی‌های انجام شده با اجرای بخشی از پروژه‌ها و تامین زیرساختها و زیربناهای اولیه، امکان حضور سرمایه‌گذاران بخش خدماتی و صنعتی در منطقه مهیا خواهد گردید تا ضمن تشویق و ترغیب سرمایه‌گذاران به حضور در منطقه، مراحل درآمدزایی طرح آغاز گردد و پس از این مقطع، مرحله‌ای پیش روی طرح است که طرح توانایی انجام پروژه‌های آتی و تامین زیرساختهای فاز دوم را در صورت حضور سرمایه‌گذاران و با استفاده از درآمدهای خود خواهد داشت و بدین ترتیب طرح دارای استقلال مالی خواهد شد.

* از جمله دستاوردهای مهم این طرح کلان ملی اشتغالزایی می‌باشد که پیش بینی می گردد با اتمام فازهای مختلف این طرح و با تحقق فعالیت‌های صنعتی پیش‌بینی شده، حدود ۶۰،۰۰۰ فرصت شغلی مستقیم ایجاد گردد.