محمد غلامی »  استاد و عضو هیات علمی دانشگاه

کمتر از یک ماه قبل در شهرستان عزیزمان(خاکمان، زادگاهمان) نه به تعبیر دوستانی شهرمان که آن بسیار است در وسعت جغرافیایی و این بسیار است در قلب زادگان این شهر، به همت مردان و(نمی دانم شاید هم زنان) بزرگوار و عاشقی، همایشی(کنفرانسی، سیمناری، کنگره ای، نشستی،میتینگی.. حال هر چه بخواهیم بنامیمش مهم نیست) با ماهها تلاش و کوشش با سر و صدا و بی سر وصدا ، برنامه ریزی، مدیریت و اجرا شد.و راست گفته اند دبیر علمی فرزانه همایش آنچه در یادداشتشان نوشته اند و عاشقانه نوشته اند آنچه آن دبیر دلسوخته درس شعر و شاعری و شهردار پاک دست از همین خاک سالهای نه چندان دور و مدبرانه و عالمانه کامنت گذاشته اند خوانندگان با اخلاق سایت پس از خواندن یادداشت ها و دیدن تصاویر- هرچند جوان خلاق و پر جوش و جسور سایت-که به گمان من یکی از همان هاست که فرزانه طوس هزار سال پیش درموردشان گفته و درست هم گفته که: چه یک مرد جنگی  چه یک دشت مرد- زیرکانه بعضی کامنت ها را بعد از یک روز به خواست خود یا دیگران حذف می کند،بگذریم.این حقیر که هم از دور دستی بر آتش گرم این رویداد داشته ام و هم از نزدیک حرارتش را(از عضویت در کمیته علمی و داوری مقالات،اندک کمک به دوستان عزیز و گمنام کمیته اجرایی که کار اصلی را آنها انجام دادند با فروتنی هر چه تمام، تا نوشتن سه  مقاله برای دیارمان –هر چند داوران محترم و شاید هم غیر داوران- گفتند قابل ارائه به صورت سخنرانی نمی باشد و ما به ظاهر و صورت پذیرفتیم و به جان و دل هرگز) حس کرده ام و اگر چه به دلایلی در روز همایش شرکت نداشته و از اتفاقات روز همایش بی خبرم اما با خواندن یادداشتهای مربوط به این اتفاق بی شک در نوع خود بزرگ و قابل تقدیر، نکاتی را می نویسم(حال خواه جوان خلاقمان- منظور این مهندس مسئول سایت مهرستان است- حذف کنند یا نکنند.به حسب وظیفه و خاک دوستی که گفته اند:دوست داشتن وطن از ایمان است.

۱-   اتفاق مبارک و در نوع خود اولینی که در شهرستان مهر صورت گرفت با عنوان همایش علمی توسعه…. بوده است. دبیر محترم علمی همایش تمامی قواعد و چهارچوب های مورد نیاز یک همایش علمی – دانشگاهی را انصافاً خوب رعایت کرده اند.انتخاب موضوع،تعیین کمیته علمی و اجرایی ،فراخوان گسترده همایش در مراکز دانشگاهی و عمومی،تعیین کمیته داوری علمی مقالات دریافتی . در حقیقت تمامی ضوابط و قوانین برگزاری تا این جای کار درست و شایسته تقدیر.

۲-    گفتن این حرف البته زیره به کرمان و قالی به کاشان و خرما به دشتستان بردن است. دبیر محترم علمی و همه بزرگواران دانشگاهی که خود سالها خاک حضور در چنین همایش هایی خورده اند، نیک آگاهند که محصول اصلی یک چنین نشست های علمی در روز برگزاری همایش صورت می گیرد. البته در همه جا و این حقیر( نه از سر خودستایی، بلکه از سر دلسوزی و شاید رعایتش در سالهای آتی و همایش های دیگر)، که تجربه حضور و ارائه مقاله در نزدیک به ۲۰ همایش بین المللی و ملی را دارم، این است که در آن روز از جهت شکلی قواعدی حاکم است که چه بسا رعایت نکردنش از سر غفلت یا تعمداً،لطمات بس فراوانی به وجه علمی کار و سرخوردگی نویسندگان و داوران و شرکت کنندگان وارد می آورد. مگر نه اینکه در چنین نشست هایی(در کشور اسلامیمان) بعد از  کلام خدا و سرود میهن، گزارش دبیران علمی و اجرایی همایش هست و دگر تا دقیقه آخر همه ارائه مقالات علمی از زبان نویسندگانشان و دگر هیچ هیچ.(البته ذکر این نکته لازم است که این حقیر و آن استاد محترم درس عبرت آموز تاریخ و دگران، مکرر این نکته را حضوری و غیر حضوری یادآوری نمودیم)

۳-   دبیر علمی همایش که خود در این چند ماه کار نکرده اند_بلکه ایثار کرده اند از جهت زادگاه خود و جانشان را هدیه این کار کرده اند- در یاداشتشان استدلالاتی کرده اند که جای تعمل دارد و پاسخ.ایشان نوشته اند تردید دوستان بیشک بعد از برگزاری همایش رفع شده است.هرگز و هرگز این تردید رفع نشده که به واقعیت تبدیل شده است. البته علم و سیاست از هم تفکیک ناپذیرند،اما چگونه؟ به نظر این حقیر اگر مقصود از برگزاری چنین همایش هایی، بررسی دستاوردهای علمی و دانشگاهی و ارائه به جامعه عمومی و اجرایی باشد، نسبت علم و سیاست را خیلی راحت می توان عملیاتی نمود. تهیه کتابچه مقالات همایش و در اختیار مدیران و مجریان گذاشتن و آن وقت بر آنان است که بر اساس امکانات و محدودیت های اجرایی خود آن نتایج علمی را اگر قابل پیگیری و عملیاتی شدن بود اجرا نمایند.و چه بهتر از اینکه در مسیر برنامه ریزی برای توسعه،اجرا همگام با یافته های علمی باشد که در آن صورت مسیر بسیار هموارتر خواهد شد.

۴-   در بخشی از یادداشت دبیر محترم علمی همایش آمده است که – استدلال دوستان از جهت نظر و تغییر جهت دادن توسط دبیر علمی، همایش را به سمت آن گونه ذهنی گرایی سوق می داد که تجمیع آن شاید غیرممکن – .برای خوانندگان مطلب از سایت می گویم و می پرسم.هر کدام از ما اگر میهمانی بزرگی داشته باشیم و میهمانانی ارجمند و مهمترین مسئله میهمانی خود را که تهیه غذا و پذیرایی باشد بسپاریم به دست آشپز و بگوییم دیگر کاری به من ندارد و هر کاری خواست انجام بدهد آیا به نظر منطقی می آید؟واقعا میهمانان- اگر هم که دارای نام پرآوازه باشند- کدام را ملامت می کنند، میزبان را یا آشپز را؟ چطور در چنین همایشی-که غذا و محصول آن همان مقالاتش باشد- و ماهها برایش تلاش شده ما چنین استدلال می کنیم.نه این که تمامت همایش علمی به علمی بودن آن است و بس.(حالا نمی خواهم بگویم که بعضی از داوران که خود صاحب تألیفات بسیارند گفتند که بعضی از کارهای فرستاده شده در حد مشقی سیاسی بیش نبوده و خود نیز شاهد بودم)

۵-   دبیر دانشمند همایش در ابتدای یادداشت خود مطلبی را گفته اند که خستگی را از وجودشان رفع نموده_البته خدای را سپاس_ ولی بیشک خستگی را در وجود تنی چند از همکاران علمی و داوری و اجرایی همایش که می شناسم و گفته اند افزون کرده. گفته اند تلفن فرماندار محترم شهرستان_که برایشان آرزوی توفیق داریم که صد البته این توفیق نه برای خودشان که الحمدالله نیازی ندارند که برای دیارمان است_ زنگ خورده و کسانی اظهار سرمایه گذاری کرده اند. ما هم البته از این بابت خوشحالیم البته اگر به سر منزل مقصود برسد( و گرنه به قول خواجه اهل راز مدفون در شیراز: هزار وعده خوبان یکی وفا نکند) ،اما این  یک همایش علمی _که بانی آن نیز مرکزی دانشگاهی _ بوده است و نه صرفاً یک نشست فرصت های سرمایه گذاری که آن ضوابط و قواعد خودش را دارد و دیگر آنجا نه جای ما بود و نه جای شما.آنجا قطعا جای بزرگواران سیاسی و فعالان بخش خصوصی بود.

۶-   با همه این اوصاف و آنچه پیشآمد و گذشت، ما نه پشیمانیم که قطره ای اندک از این دریا بوده ایم_که ادای دینی کرده ایم هر چند اندک به خاکمان،وطنمان_ و نه خوشحالیم  از نوع برگزاری همایشی که هم عنوان علمی داشت و هم مجریش دانشگاه بود و نه مرکزی سیاسی.اما امید داریم(هر چند ملک الشعرای بهار ناامیدانه سروده اند: نومید نیستیم ز احسان نوبهار   هر چند تخم سوخته در خاک کرده ایم) ، با این شوقی که در همه اهالی شهرستان برای ارتقاء سطح و منزلت اقتصادی و اجتماعی خاک خود دارند، همایش دیگر، بهتر و بهتر خواهد بود.انشاالله