سید احمد موسوی پور » قاضی دادگستری
"یک عده به قدرت می رسند، چون به قدرت علاقه دارند و یک عده به قدرت می رسند،چون می خواهند کارهای بزرگ بکنند." ریچارد نیکسون
"قدرت" به عنوان یک ابزار "منزلت اجتماعی" و " لذت فردی" همواره خواسته آدمی بوده است.انسان ها در بستر اجتماع به دنبال فرصت هایی هستند که از طریق آنها به حداکثر رضایت و شادکامی و نیک نامی برسند و چه فرصتی بهتر و شایسته تر از داشتن قدرت! قدرت حس خود دوستی را به خوبی تامین کرده و موقعیتی عالی جهت ابراز وجود به انسان می دهد.
قدرت مادی از طریق داشتن منصب و ثروت حاصل می شود و چه بسا داشتن این دو کیمیا باعث شود که قدرت معنوی نیز زاییده شود.اگر ارباب قدرت در جوار ادب و اخلاق و معرفت قرار گیرد و تعهد و تخصص نیز همنشینش شود آنگاه ثمره و شیرینی اش به کام همگان می رود اما اگر قدرت آغشته به خودخواهی و انحصار گرایی گردد و رنگ و بوی سطحی نگری یابد و صرفا برای نفس قدرت و ارضای امیال و بعضا تخریب دیگران و انتقام باشد آن زمان است که فاجعه ای تلخ می شود و رنج و محنت و سختی مردمان را در پی دارد.
صاحب قدرت نخست باید این سوال را از خویش بپرسد که آیا شایسته قدرت داشتن را دارد و اگر دارد چه می خواهد؟!اگر پاسخ سوالش این باشد که "کارهای بزرگ" برای جامعه اش و بردن گوی نیک نامی، می توان امید داشت که گرهی از کار فروبسته خلق گشوده می گردد اما اگر پاسخ نفس قدرت باشد گرهی که گشوده نمی شود بلکه صدها گره نیز افزوده می شود.
یکی از مشکلات بزرگ ما ایرانیان این است که بی اندازه مشتاق رسیدن به قدرت خصوصا از نوع داشتن منصب مدیریتی هستیم بی آنکه توان و شایستگی خویش را سنجیده باشیم.مقوله مهمی چون تجربه و تخصص را وا می نهیم و به هر آنچه از دولت دوست رسد لبیک می گوییم!
مدیریت و ریاست خواسته مان می شود و برای رسیدن به آن از هر ابزاری بهره می جوییم. حتی اگر رسیدن به ریاست از طریق تخریب و تضعیف دیگران باشد یا آنکه مستلزم تزویر و ریا و چاپلوسی! توجیه و مشروعیت بخشی را نیز قلب معنا می کنیم تا جنون وار به قدرت برسیم!آنگاه که به آمال مان رسیدیم دوستان و یاران را هم از خوان نعمت بی نصیب نمی کنیم و هر آنکه با ماست اگر چه ناشایسته به کار می گیریم.
یک بررسی سطحی به روسا و مدیران کافی است تا این حقیقت آشکار گردد.کم نیستند مدیرانی که یک روز هم تجربه کاری در مجموعه خویش نداشته اند و یا آنکه ذره ای تخصص در حوزه مربوطه را ندارند.حیرت انگیز اینجاست که اگر یار ما در یک مجوعه مدیریتی نباشد از دیگر حوزه ها "مامور به خدمت" می شوند تا ادای تکلیف نمایند!
از سطح کلان تا خرد این وضعیت مشاهده می شود. در همین منطقه مهر و لامرد نیک بنگریم.چند مدیر و رییس با تخصص و تجربه می بینیم؟! کم نیستند سازمان های اداری که مدیران آن از آموزش و پرورش یا جایی دیگر حکم ماموریت یافته اند. چه لزومی است که در بدنه مدیریتی وزارت کشور اعم از فرمانداری ها و بخشداری ها و سازمان هایی تخصصی مانند منابع طبیعی و بهزیستی همه از وزارتخانه نامرتبط دیگری استفاده گردد، در حالی که نیروهای خوب و شایسته در آن دستگاهها کم نیستند. جالب است که در برخی ادارات روسایی سرپرست شده اند که با اصول اولیه انجام وظایف شغلی در آن اداره آشنا نیستند و حکم ماموریت به خدمت گرفته اند!چنین روندی بسیار آسیب زاست.
امید که شاهد بهبود چنین وضعیت تلخ و ناگواری حداقل در سطح منطقه باشیم. از مجموعه مدیریتی منطقه خصوصا فرمانداران محترم انتظار است که با نگرشی کلان تر و بینشی جامع نگر به این مقوله بنگرند.
با امید به فردایی روشنتر با مدیرانی فکورتر و توانمند تر..
