محمد حسین معصومی » قاضی دادگستری
هفته ای چند پرونده ی رانندگی منجر به فوت را بررسی و رسیدگی می نمایم.هیچ وقت کشته شدن جوانی را نمی توانم در دل و احساسم، با وجود شغلی که دارم، عادی بپندارم. صدای ضجه های مادر و پدر عزیز پرپرشده اش و یا هق هق برادر و خواهری که به سوگ عزیزش می گرید، ناراحت و افسرده و باز مصیبت زده ام می کند.جاده های غیر استاندارد (البته برخی از مناطق) و عامل خطای انسانی ازیک سو و عیب و نقص وسیله ی نقلیه از سوی دیگر، جرثومه های مرگ در جاده ها هستند. بیشتر پرونده ها، خودرو مرگش از قبل مشخص است.بدبخت مصرف کننده ی هموطن که نمی تواند جز بازی با مرگ، تولید را به اصطلاح ملی! کند.
تازه، دستور قضایی برای پرونده ی تصادف منجر به فوت ۴ سرنشین یک پراید داده بودم که به ناراحتی به سمت تلویزیون رفتم و آن را روشن کردم که شاید مرگ و خانواده و عزای بر تن هموطنانم را فراموش کنم…

در ساعت ده شب یکم اردیبهشت، داشتم برنامه ی "شوک" از شبکه ی سه سیما را می دیدم.وحشت تمام بدنم را فرا گرفت؛ متنفر شدم از دروغ، از زشتی و از کثافت و پلشتی فرهنگ زشت خودروساز انحصارگرا، از بی خیالی و بی رگی و احمق پنداشتن مصرف کننده، از سوءاستفاده از انحصار، از مدیر نظارت اجرایی بر تولید خودرو و از شرکت ایران خودرو! داشت با قیافه و لحن تند و خشن و طلبکارانه ای می گفت که خودرو پراید و بقیه ی محصولات ایران خودرو هیچ گونه نقص و عیب ایمنی ندارد. گفتم که من انسان، من ایرانی در کجای زاویه ی دید او هستم. در کجای پله ی این اخلاق انسانی ایستاده ایم. با خود گفتم نزدیکان و همخونانم کشته شدند، هموطنانم کشته و پرپر شدند.این لجنزار انحصار، ما را در خود فرو می برد. این مزیت انحصار، تولیدکننده ی خود را بی چشم و رو کرده است.این مرداب تولید ملی خودرو، ما را به عمق لجن های مرگ می برد.سالی ۳۷ هزار کشته و اخیرا اعلام می شود سالی ۲۰ هزار کشته که آن هم اکثرا جوان و مرد در اثر تصادفات کشته می شوند.یعنی سالی به همان اندازه، نیروی تولید را به کام مرگ می کشانیم، سالی بیست هزار دختر، بیوه و شوهر نکرده خواهند ماند.سالی حداقل بیست هزار خانواده، به عزا می نشینند.سهم خطای وسیله ی نقلیه و سهم پراید در این جنگ خونین و این مصیبت خودکرده چقدر است؟!اگر ما از سال ۱۳۶۸ در نظر بگیریم، تا الان شاید کشته های تصادفات به مرز ۵۰۰ هزار نفر برسد.۵۰۰ هزار عزیز پرپرشده.یعنی دو برابر کشته های جنگ!
چرا خودرو پرادو فوتبالیست مشهور با سرعت ۲۰۰ کیلومتر و وزیر امور زیربنایی با سرعت ۱۵۰ کیلومتر، واژگون می شوند و اتفاقی نمی افتد و سرپایی از بیمارستان مرخص می شوند.اگر با پراید بودند چه می شد؟ باز هم می گویید که خودرو ما استاندارد است. استاندارد بودن به برچسب نیست.به تحمیق کشاندن مردم نیست.به اعتماد مردم است.به جان مردم است. به میزان کشته های تصادفات است. تولید خودرو ملی! را متوقف کنید.بگذارید ارز از کشور خارج شود ولی جان عزیزانمان، ایمن تر شود.عزیزانمان از عدم خروج ارزی که به کیسه ی نوکیسگان می رود، بسا و بسی بهترند.