ﻣﻬﺮﺳﺘﺎﻥ: پس از وقوع انقلاب اسلامی در ایران و تغییر حکومت و رژیم سیاسی از سلطنتی به جمهوری اسلامی و با توجه به قانون اساسی کشورمان که دفاع از مظلومین در هر کجای جهان را وظیفه خود می داند به فرمان معمار انقلاب جمعه آخر ماه مبارک رمضان را بنام روز قدس نام گذاری کرده و از آن پس در این روز بخصوص اعلام برائت و فریاد مرگ بر اسرائیل در سراسر ایران طنین انداز است.
البته بجر راهپیمایی در مابقی سال نیز ایران تا کنون رژیم اسرائیل را به رسمیت نشناخته و علاوه بر اینکه حاضر به هیچ گونه رابطه ای دیپلماتیک با این کشور نیست , حتی ورزشکاران کشور ما نیز حاضر به رویارویی با ورزشکاران این کشور نیستند و ما در این نوشته برآنیم که به طور خلاصه و مختصر دلیل این رفتار کشور جمهوری اسلامی را بررسی نماییم، البته در این مقاله قضاوت به عهده خوانندگان گرامی گذاشته شده و فقط شرایط موجود بیان می گردد.
براساس حقوق بین الملل شرایطی که یک دولت باید دارا باشد تا به عنوان یک تابع حقوق بین الملل مورد خطاب قرار گیرد عبارتند از:
۱- جمعیت دایمی ۲- سرزمین معین ۳- حکومت ۴- حاکمیت
صرف نظر از مسایل و مشکلاتی که گاها باعث می شود که این شرایط در بعضی موارد به طور کلی نادیده انگاشته شود اما براساس یک نظریه که به عنوان نظریه " سرزمین در حکم عنصر تشکیل دهنده کشور معروف است" ( سرزمین)‌عامل اصلی تشکیل یک دولت است.( این نظریه بیشتر از سوی متخصصان جغرافیای سیاسی)(ژئوپولتیک)عنوان شده است. اینکه رژیم اشغال گر قدس چقدر دارای این شرایط است قضاوت با خوانندگان محترم است.
یکی دیگر از شرایط دولت ها حکومت است که به دو معنی مطرح می گردد: ۱- اقتدار و سلطه واقعی ۲- به معنی مشروعیت.
گرچه یکی از راههای تشکیل دولت در گذشته تسخیر و استیلا بود اما امروزه به موجب حقوق بین الملل معاصر هرگونه تهدید و توسل به زور به جز در مورادی که منشور ملل متحد مستثنی کرده ملغی گردیده است.
اعلامیه اصول حقوق بین الملل مصوب ۱۹۷۰ مجمع عمومی مقرر می دارد: سرزمین یک دولت نباید مورد هدف اشغال نظامی و در نتیجه توسل به زور و نیز تخطی و نقض مقررات این منشور قرار گیرد، سرزمین یک دولت نباید هدفی برای اکتساب توسط دولت های دیگر و در نتیجه تهدید یا توسل به زور باشد.
در این اعلامیه اشغال نظامی از تسخیر سرزمین تفکیک شده، اشغال نظامی در مواردی غیر قانونیست که توسل به زور مغایر مقررات منشور باشد ولی تسخیر سرزمین به طور کلی فاقد اعتبار است.
یک مورد بسیار مهم دیگر در روابط و مناسبات بین المللی شناسایی دولت های جدید است. براساس تعریف موسسه حقوق بین الملل در اجلاسیه ۱۹۶۳ : شناسایی عملیست که به موجب آن دولت های قدیمی وجود یک جامعه سیاسی جدید و مستقل را که قادر به رعایت حقوق بین الملل است در سرزمینی معین تصدیق و تایید می کنند. شناسایی دولت ها نیز دارای شرایطی است که عبارتند از: ۱- استقلال ۲- ثبات داخلی ۳- قلمرو مشخص.
در این شرایط برای شناسایی نیز وضعیت رژیم اشغال گر قدس به خوبی معلوم و مشخص است ، بنابراین عدم شناسایی دولت اسرائیل بنابر همین قوانین بین المللی که ابتدا در دکترین " استیمسن" مطرح گردید موضوعی قانونیست.  در این نظریه منع شناسایی دولت های ایجاد شده به واسطه زور امری روشن و واضح است و همچنین در اصلی که از اصول بنیادین حقوق بین الملل است و در سال ۱۹۷۰ مجمع عمومی سازمان ملل آن را اعلام کرده: تملک اراضی با توسل و یا تهدید به زور غیر قانونیست و نباید به رسمیت شناخته شود. اما آنچه به ایران اجازه می دهد که رژیم اشغال گر قدس را به رسمیت نشناخته و آن را مورد شناسایی قرار ندهد ، عدم الزام و اجبار دولت ها در شناسایی دولت های جدید به دلیل خصیصه " صلاح دیدی و اختیاری بودن شناسایی است".
به واقع حقوق بین الملل به دولت ها این اجازه را داده است که به هر نحوی که صلاح می دانند عمل کنند و بطور کلی ملاحظات سیاسی اساس تصمیم گیری دولت ها در ارتباط با شناسایی دولت جدید است.
امید است با این نوشتار کوتاه و مختصر توانسته باشم حق جمهوری اسلامی ایران در به رسمیت نشناختن رژیم اشغال گر قدس را بیان کرده و هرچند به طور خلاصه دلایل این تصمیم را روشن نمایم.
  به امید آزادی قدس و پیروزی همه آزادی خواهان جهان
عبدالرضا مرادی – کارشناس حقوق
تیرماه ۱۳۹۳ برابر با رمضان ۱۴۳۵