احمد بهار » فعال دانشجویی و عضو هیئت موسس انجمن جوانان و دانشگاهیان شهرستان مهر

۱۶ آذر بدون تردید یکی از مهم‌ترین و مؤثرترین روزهای تقویم معاصر ایران است. ۶۰ سال است که این سه قطره خون آذران اهورایی، گرمابخش حیات و زندگی دانشجویان خواهان مفاهیمی چون آزادی و عدالت است. این روز، از یکسو یادآور حماسه‌ آفرینی جمعی از جوانان این مرز و بوم در دوران خفقان و دیکتاتوری است که در راه نیل به استقلال و آزادی میهن‌شان از جان نثاری دریغ نکردند و خون پاک آنان گواه محکمی بر پیوند پایدار میان دانش و آزادی شد و به استبداد داخل و خارج فهماندند که دانشجوی بیدار و مسلمان وظیفه ی خود را حضور همیشگی در صحنه و روشنگری می داند چرا که به تعبیر حضرت امام؛ "دانشجو و دانشگاه سرنوشت ملت را رقم می زند". از سوی دیگر شانزده آذر گفتمانی است که تاثیری ژرف بر فضای سیاسی – اجتماعی ایران نهاد و در تعیین رویدادهای پسا انقلاب بسیار مؤثر بود.

از دلایل ماندگاری و موثر بودن تفکر دانشجویی این است که نه اجازه داده دیگران آن را ابزار سیاسی خود کنند و نه خود، دیگران را ابزار پندارد. در واقع توجه به این اصل اولیه که بیان می دارد؛ جنبش دانشجویی وابسته به هیچ قدرت و گروه در کشور نیست و مهم‌ترین ویژگی آن مستقل بودنش است، عامل موفقیتش بوده و خواهد بود؛ در عین حال هر زمان که این استقلال را نادیده انگاشته، لطمات جدی بر پیکره ی خود دیده که بیان مواردی در چند دوره ی خاص، خود حدیث مفصل است! تا جایی که هزینه ی آن باعث شد چیزی از فعالیت دانشجویی بر جای نماند و در توصیف آن می توان با اندکی اغراق بیان داشت؛ جنبش دانشجویی در این دوره ها با خاک یکسان شد!.

روی خوش اکثریت مردم ایران به کاندیدای میانه رو و پیروزی دور از انتظار جناب آقای روحانی در انتخابات ریاست جمهوری حاکی از خواست مردم کشورمان به تغییر رویکردها از نا امیدی به امید و حرکت در مسیر اعتدال در مواضع و عقلانیت در امور، به عنوان مهم ترین شعار انتخاباتی ایشان بوده است. رای اعتماد ملت به تدابیر دکتر روحانی در میدان روابط بین‌الملل که سابقه ی وی بر آن گواهی می‌داد، همچنین تغییر و تلطیف فضای سنگین دانشگاه، تحریم‌های زمین گیری که هم به فضای علمی و دانشگاهی کشور خسارت وارد نموده، که البته با این همه؛ مقاومت بی بدیل ملت اسلامی مان که همواره آن را به اثبات رسانده اند نیز ستودنی بود؛ همه و همه از اهم مطالبات جامعه ی "جوان و دانشگاهی" و همچنین قاطبه ی افرادی است که ایشان را بر مسند ریاست جمهوری نشانده اند.

و اما …

من که امروزم بهشت "نقد" حاصل می شود    //    وعده ی فردای زاهد را چرا باور کنم!

با در نظر داشتن این امر و به باور قلم این حقیر، امروز؛ دانشجویان و جوانانی که نقشی مهم و تاثیرگزار را بر عهده گرفته اند؛ ضمن پای فشردن بر مطالبات جامعه "جوان و دانشگاهی"، از موضع عقلانی دولت، مبتنی بر آشتی ملی و اعتمادسازی همه جانبه بر شالوده ی احترام متقابل استقبال نماید و بر خود می بایست متذکر شود که هیچ عملکردی بدون خبط و خطا نمی باشد و با حفظ روحیه ی همیشه پرسشگر خود، هرجا که لازم باشد به عنوان وظیفه با دیدی انتقاد محورانه و با حفظ استقلال آن را نقد نماید، کما اینکه عدم توجه به این نکته، مانند برخی از برهه های گذشته که وابستگی به دولت های قبل مشهور به سازندگی، اصلاحات و مهرورزی، باعث اثرات منفی گردید دوباره تکرار خواهد شد، چرا که حمایت بی قید و شرط باب انتقاد را قفل می کند. صد البته که باید توجه داشت این انتقاد به بهانه های واهی نظیر مچ گیری های سیاسی نباشد که زمانی به بهانه ی اصلاح طلبی، اصول اصیل خود را زیر پا گذاشته و دیگر روز به بهانه ی اصولگرایی، دست از اصلاح لازم امور برداریم، چرا که در هر دوی آنها افراط و تفریطی را که رهبری معظم انقلاب گوشزد کردند مشاهده می شود. امروز اگر از خواسته هر جوان ایرانی جویا شویم، امید آن دارد که اصول تعریف شده از طرف رئیس دولت، اولاً شخص رئیس جمهور به آن پایبند بوده و حافظ ارزش های مردم باشد و در وهله ی دوم تمامی ارکان و کارگزاران قوه ی اجرائی، از مقام وزارت تا مناصب کوچتری نظیر مقام روابط عمومی بخشداری در دورافتاده ترین بخش کشور در اقصا نقاط آن، بالاخص استان فارس و در وسعتی کوچکتر شهرستان در حال توسعه ی مُهر از گفتمان اعتدال و تدبیر بهره ای برده و در همین عنفوان کار، زمینی را که به وسیله ی مردم با بذر امید کشت شده، با مصلحت اندیشی های خطرناک و بی تدبیری به جای عقلانیت عده ای دوست دار قدرت شخم نزنند، کما اینکه سهم خواهی های ناصحیح و همچنین نمونه ی دیگر آن مطالبات خاص برخی گروه های خاص در سطح شهرستان و نیز فشار برخی چهره های بعضاً با نفوذ که اغلب هم شنیده شده داعیه دار اعتدال گرایی گردیده اند و حتی در مواردی به تفسیر آن نیز می پردازند! و افاضات می فرمایند که هشت سال خانه نشینی و یا سکوت پیشه کرده ایم و اکنون موعد مانور و نمایش اقتدار است!. تعجب آنجاست که این ها صرفاً برای انتصاباتی است که در حقیقت هیچ گونه معیار شایسته سالاری در آن وجود ندارد. به ضرس قاطع معتقدم این امر نه تنها درجا، که خود عقب گردی تاریخی را رقم خواهد زد که دود آن به چشم تنها و تنها همین مردمی خواهد رفت که در انتظار تغییر رویکردها بوده اند. ان شاء الله که چنین نباشد…