سلام . چرا هیچ عکسی از تنها شیهد گمنام ومفقود الاثر شهرستان شهید حسن بلوچی نزدید ویادی از این شهید نکردید .

نشسته بود روی جعبه ی مهمات عقب وانت بار ، کنار کوهی از کنسرو . « بفرما برادر ! این هم از سهم شما … نفر بعدی». جلوتر رفتم. ما با هادی رفیق بودیم و بی رودربایستی . « هادی جان! خدا خیرت بده ، آقایی کن و امروز سهم سنگر ما رو یک کمی چرب تر کن ، آخه مهمون داریم». چیزی نگفت. سهمیه ما را جفت و جور کرد و به طرفم گرفت: بفرما برادر! گرفتم. نایلون را که باز کردم ، فقط همان سه کنسرو همیشگی بود با یک بسته نان. نگاهش کرم. حواسش جمع کار بود. صدایش زدم. « هادی آقا ! خوب بود گفتم که مهمون داریم. بابا دستخوش! این که از هر روز هم کمتره. یعنی می فرمایید ما مهمونمو نو گرسته بفرستیم بره ؟! هادی نگاهی معنی داری به من انداخت و گفت: معذرت … جریان داره. « تا دیروز من جزو آمار غذایی اینجا محسوب می شدم ، اما امروز دیگه نه؛ راستش رو که بخوای ، سر ریزی که تا دیروز به شما می دادم سهمیه ی خودم بود؛ دیگه نمی تونم حق کسی دیگه ای رو به شما بدم». شوکه شده بودم؛ گوشهایم داغ شده بود و کلّم ام سوت می کشید؛ از خودم متنفر شده بودم؛ حس کردم تمام چیزهایی که در این مدت خورده ام ، در حلقم گره خورده است. بی اختیار زدم زیر گریه. فکر این که هادی این همه روز چیزی نمی خورده و سهمش را به من می داده ، بر وجدانم شلاق می زد. هادی با نگاه مهربانش مرا دلداری داد. دیگر نمی توانستم به چشمهایش نگاه کنم. روای : حمید دلبریان (دوست و همرزم شهید هادی عاقبتی) منبع : کتاب تاک نشان برا سلامتی جانبازان ۸سال دفاع مقدس خصوصا جانبازان اعصاب و روان که واقعا برا خوانوادهاشون سخت است دست به دعا برداریم

جهت شادی ارواح طیبه ی شهدا وامام شهداصلوات.

سلام هادی عکسها عای دستت درد نکنه

دست همه ای دست اندرکاران درد نکنه ،جا داره از جناب سرهنگ فرزانه نیز تشکر بشه،فکر میکنم در دوران ایشون زحمات وپیگیری های بسیاری گرفته شد تا این شهداء عزیز رو به مُهر دادن

شهیدان زنده اند الله اکبر ::