مهرستان: در این بازی محلیپرهجیان  دو نفره ، افراد در یک فضای باز و صحرایی به رقابت  با هم می پرداختند.
چو: ﺩﺭ ﻟﻬﺠﻪ ﻣﺤﻠﻲ به معنی چوب بزرگ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ اﻳﻦ  بازی اﻧﺪاﺯﻩ ﺁﻥ ﺣﺪﻭﺩ ۱ متر اﺳﺖ.
چَل (Chal):  قطعه چوب کوچک ۱۰ سانتی ﻣﺘﺮﻱ است.
نحوه اﻧﺠﺎﻡ ﺑﺎﺯﻱ: یک ﭼﺎﻟﻪ کوچک شیار ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺮ روی زمین ﺣﻔﺮ می کنند و  فردی که حاکم بازی است چل را روی آن گود می گذارد  و  چو را پشت  چل ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺘﻲ ﻣﺘﻤﺎﻳﻞ ﺑﻪ ﻋﻤﻮﺩ ﺑﺮ ﺳﻂﺢ ﺯﻣﻴﻦ ﻗﺮاﺭ ﻣﻲ ﺩﻫﺪ   و با دست دیگری یک ضربه تند به پشت  چوب می زند تا باعث پرتاب  چل(ﭼﻮﺏ ﻛﻮﭼﻚ ۱۰ ﺳﺎﻧﺘﻲ) ﺑﻪ ﻣﺴﺎﻓﺘﻲ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻭﺭﺗﺮ شود  و آنگاه  به سراغ چل  که هر جا پرتاب شده می رود وبا گفتن این کلمه   "نسووزم  اَلُورِش "  بدون قطع صدا  ضربه اول را با چوب به چل می زد، در  ضربه دوم با کلمه "  نسوزم بلورش"  و  ضربه سوم با کلمه " نسووزم  شلورش"   در سه مرحله  با چوب بزرگ ، چوب کوچک ﺭا ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﻣﻲ ﺗﻮاﻧﺪ دور می کرد. حالا باید بازیکن  مقابل ،مسافتی که چل از مکان اصلی دور گردیده  که ﮔﺎﻫﻲ   ﺑﻴﺶ اﺯ به ۲۰۰ متر بود , چل را در دست قرار دهد و در حال دویدن سریع و  با گفتن  کلمه"  باباری الکونداری، باباری،  باباری"  و بدون قطع صدا چل را به جایگاه اصلی برگرداند ،اگر چل را توانست برگرداند ، که نوبت بازی  به نفر مقابل می رسد واگر بر نگرداند و ﻛﻤﺒﻮﺩ ﻧﻔﺲ ﺁﻭﺭﺩ در همان نقطه که صدا قطع  شده  بازی با ۳ ضربه به چل دوباره  ادامه پیدا می کند ، تا بتواند چل را برگرداند به جایگاه اصلی که "دکه"  نام داشت .

اﻳﻦ ﺑﺎﺯﻱ ﻫﻴﺠﺎﻥ اﻧﮕﻴﺰ ﺩﺭ ﺷﻬﺮﺳﺘﺎﻥ ﻣﻬﺮ (Mohr) ﺩﺭ ۳۲۰ ﻛﻴﻠﻮﻣﺘﺮﻱ ﺟﻨﻮﺏ ﺷﻴﺮاﺯ ﺭﻭاﺝ ﺩاﺷﺘﻪ اﺳﺖ.

ﮔﺮﺩﺁﻭﺭﻧﺪﻩ:  محمد جعفرزاده ،بازیهای کهن شهرستان مهر