بازگرما
با هیاهو
با همان تش باد وحشی
می زند بر عمق جان ها
می زند بر استخوان ها

یادم آمد روز گرما
گردش یک روز شرجی
گرم و جوشان
پشت کوچه
توی نخلستان بالا

من جوانی بیست ساله
روی آن برگ درختان
ریگ های داغ و سوزان
از برای چندتا دمباز
می دویدم در بیابان

یک دو سه دمباز زیبا
اوفتاده روی شن ها
زیر آن نخل بلند و
روی آن شن های سوزان

آن همه خرمای خصی
توی تابستان و گرما
می پراند از فکر ما هوش
مثل چشم مهوشان و
آن بت سیمین بناگوش

می جهیدم روی پشها
فکر من سرشار شادی
قلب من پر از تپش ها
تا بچینم آن رطب ها
آن عسل های مصفی
پر کنم هر سفره ای را
از همان خرمای زیبا

من لباس نازکم را
از عرق ها
می چلاندم
ناله از دل میفشاندم
آسمان  را می  تکاندم

بود سنگین
بود مشکل
راه دشوار نفس ها…
از دست گرما