گروه : آخرین اخبار
مهرستان: در این بازی زیبای محلی مهر ، افراد به دو گروه تقسیم می شدند که هر گروه نیز یک سر گروه داشت .
برای انجام بازی این دو گروها به فاصله ۳۰ متر از هم روی زمین می نشستند و پاهایشان را دراز می کردند تا سر گروه بتواند مهره (یا هر جسم کوچک مهره مانند) را وسط پای آنها پنهان کند ، طبق قرعه مالکیت مهره متعلق به گروه برنده می شد. سرگروه یکی از گروه ها که مهره را در دست داشت آن مهره را وسط پای بازیکنان پنهان می کرد و سر گروه تیم حریف به بازیکنان مقابل می گفت "مهره بده" ، بازیکن جواب می داد: "خار دارم" ، به بعدی می گفت "مهره بده" ،جواب می داد "خار دارم" . این نحوه پرسیدن برای این بود که سرگروه بتواند با هوشیاری و تیزبینی خود از نظر روانشناسی احساسات آن بازیکنان را بسنجد تا تشخیص دهد مهره در بین پای کدام یک است. زمانی که سر گروه حریف می گفت "بده تا بروم" ، اگر درست حدس زده بود ، مهره می گرفت. ولی اگر صحیح نبود و مهره بین پاهای نفر دیگری بود ، آن نفر روی زمین خیز می کشید(البته تو خاکها) و انتهای قد او به عنوان نشانه یک کفش یا دمپایی می گذاشتند ، آنوقت بلند می شد و با سرعت می دوید و پا می گذاشت بر روی نشانه(دمپایی) و پرش می کرد رو به جلو و آنجا جا می گرفت ، و دوباره بازی تکرار می شد . در این بازی طبق همین روال هر کدام از گروها زودتر به مقصد گروه مقابل می رسیدند برنده می شدند و جایزه این بازی این بود که افراد گروه برنده هر کدام سوار گروه بازنده می شدند و سر گروه نیز سوار سرگروه بازنده می شد ، و فاصله ای حدود ۳۰ متر باید طی می کردند ، البته نفرات بر اساس وزن و قدرت تحمل هر شخص سوار همدیگر می شدند .
تهیه و تنظیم : محمد جعفرزاده
شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید
کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است -
آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد -
درودبرجعفرزاده
بسیار قشنگ واقعا با حال بود ، برای پدر و مادر بزرگم خوندم حسابی خوشحال شدند، مهرستان متشکریم،جعفرزاده مرسی
سلام جالب بود خاطرات قدیم زنده شد