مهندس فرضعلی سالاری سردری

توسعه، تغییرات و تحولات جامعه بشری در ارتباط با محیط طبیعی پیرامون خوده بوده که موجب شکل گیری محیطی انسان ساخت و محیط فرهنگی در دوره­های زمانی در مکان های مختلف شده است.

کوچ روی دامداری سنتی و ساده (از دید تکنولوژی و امکانات مورد استفاده) از قومیت ­های (طایفه، قوم) لر، بلوچ، ترک، عرب و … در محدوده پیوسته جنوب استان فارس، شرق استان بوشهر و غرب استان هرمزگان متکی بر دام و به ویژه بز و پس از آن گاو و گوسفند که محدوده جابجایی و تغییر مکان به ارتفاعات (تابستان) و دشت (زمستان) در فاصله مکانی کمتر از صد کیلومتر در دوران ­های گذشته تا به امروز (نمونه= جابجایی ارتفاعات هفت چاه و دشت کنگان/پرک- مناطق دره ای – نخلستان­های خطی استان فارس و دشت) به صورت بسیار کم و ناچیز جای خود را به فعالیت های صنعتی و اقتصادی مدرن و پیچیده در این محدوده داده است به طوری که قطب های رشد و قطب های صنعتی جنوب ایران (تأسیسات صنعتی بزرگ) از جمله منطقه ویژه اقتصادی انرژی پارس جنوبی، جم، کنگان، لامرد، پارسیان مُهر و … موجب کوچ صنعتی و مهاجرت افراد متخصص و فنی، کارگر و … از فاصله های بیش از ۱۵۰۰ کیلومتر (آذربایجان، کرمانشاه، کردستان، لرستان، تهران و…) از نقاط مختلف کشور به مناطق جنوبی ایران شده است.

امروزه دو نوع کوچ سنتی و مدرن که مبنای درآمدزایی و معیشت می باشد در مناطق جنوبی کشور قابل رویت است که در واقع نوعی تقابل دو فرهنگ کوچ روی در جامعه امروزی ایران است، دامداری سنتی و کشاورزی دیم با استفاده از تکنولوژی ساده با رویکرد «تولید بر مبنای مصرف» هماهنگ بوده نه آنچه در کوچروی صنعتی بر مبنای «تولید بر مبنای عدم مصرف» و تکنولوژی پیچیده وجو دارد. بر این اساس، رشد پایدار و یکپارچه صنعتی و اجتماعی در کنار یکدیگر می طلبد (توجه به ابعاد گوناگون توسعه: تغییرات اساسی در ساختار اجتماعی و رشد اقتصادی و کاهش فقر و نابرابری اجتماعی) که مبنای آن توسعه اجتماعی مناطق بر مبنای محلی و بوم محوری با رویکرد پایداری اجتماعی و توسعه اجتماعی و فرهنگی بر اساس ایجاد یکپارچگی لازم در سیاست‌های آمایشی سرزمین می باشد.

غلبه فعالیت­های صنعتی مدرن بر فعالیت­های سنتی در فعالیت­های اقتصادی، نوسازی اجتماعی و تقویت و فعال نمودن فرهنگ بومی و توسعه جنبه­های گوناگون فعالیت­های اقتصادی در جامعه محلی می­طلبد.

تعدیل ثروت و درآمد در مناطق جنوبی کشور و بازخود آن به سطح محلی (درآمدزایی منطقه و هزینه عمرانی و توسعه ای محلی) افزایش رفاه و آسایش، تجدید حیات معیشتی (از جمله توسعه صیادی صنعتی با توجه به کاهش فعالیت های صیادی و همچنین ادامه روند صیادی سنتی، توسعه دامداری و دامپروری صنعتی، توسعه کشاورزی و …) و حذف شکاف طبقاتی درون منطقه ای از جنبه سکونتگاهی و جامعه، حذف تفاوت های کیفیت زندگی درون و برون منطقه ای، تأمین شرایط مشارکت مردم  از جمله فاکتورهای مؤثر در توسعه پایدار مناطق جنوبی ایران و تأثیرگذاری اثرات تمرکز و اثرات پخش قطب های رشد منطقه می باشد.