مُهـــرستان: شهرستان های لامرد و مهر مهد نویسندگان و هنرمندان زیادی است که شاید کمتر به آنها پرداخته شده است، محمدجواد صفایی یکی از این هنرمندان است که با وی به گفتگو نشسته ایم.
نام شما مدتهاست با نویسندگی و کارگردانی هنرهای نمایشی گره خورده است ؛ برای شروع کمی از گذشته ی هنری تان بگویید؟
من محمدجواد صفایی هستم متولد ۱۳۵۸ از همان سال های ابتدایی دبیرستان جذب انجمن هنرهای نمایش شدم که آن زمان به انجمن جوان شهرت داشت و با نمایش عشاق (به کارگردانی افشین راستی) وارد دنیای تیاتر شدم. با ورودم به دانشگاه کمی نگاه من به تیاتر علمیتر شد ولی آشنایی با میلاد اکبرنژاد بود که من را به سمت تیاتر علمی سوق داد. در این مدت بیش از بیست نمایش را کارگردانی کرده ام، برای اولین بار هم نمایش «می بوسمت با چشمان خیس» در سال ۱۳۸۴ به جشنواره ی استانی رفتم. در واقع آن نمایش اولین حضور لامرد در جشنواره استانی بود.
نمایش اخیرتان «زمستان ۶۵» در حوزه ی دفاع مقدس است.چه شد که این موضوع را انتخاب کردید؟
واقعیت این است که آن هشت سال سرشار از لحظات درخشان انسانی است. سرشار از حوادث تلخ و شیرین، جنگ بهانه ای است تا انسانیت خودمان را به نقد بکشیم. هر چند فکر میکنم هنرمندان دین خود را به رزمنده ها ادا نکرده اند.
نمایش زمستان ۶۵ خیلی رنگ و بوی شعر داشت. چرا ؟
ما در این نمایش با فردی مواجه هستیم (قاسم) که در خیالش با یک کابوس شاعر همنشین است. فضای شاعرانه نمایش از فضای شاعرانه کابوس قاسم می آید.
آیا قصد چاپ نمایشنامه هایتان را هم دارید؟
بلی، پیگیر آن هستم که هفت نمایشنامه ام را در اولین فرصت به چاپ برسانم. انگیزه اصلی ام هم این است که امکان اجرای نمایشنامه هایم را در جاهای دیگر فراهم کنم.
شما به عنوان یک هنرمند باسابقه ی شهرستان لامرد چه معضلاتی در تیاتر این شهرستان می بینید؟ راه حل پیشنهادی چیست؟
مشکلات را می توان به دوسته تقسیم کرد: سخت افزاری و نرم افزاری
از منظر نرم افزاری به نظر من عمده مشکل تیاتر لامرد در این است که هنرمندانش به مقدار کمی از هر چیز راضی هستند. مقدار کمی مطالعه، مقدار کمی تماشگر، مقدار کمی جشنواره، مقدار کمی اجرای عموم، اگر ذهنمان را باز بگذاریم، اگر ما به دیدن تیاترهای باشکوه برویم، می بینیم که ما خودمان را محدود به همین صحنه ی کوچک ارشاد کرده ایم. ما نمایش لامرد را به اندازه صحنهی کوچک تیاتر لامرد کوچک کرده ایم. از طرفی دیگر مطالعه هنرمندان ما کم است. دلیلش هم ساده است: آنها سوالی ندارند!
باید در باور هنرمندان لامرد خیال یک تیاتر با شکوه و بزرگ نقش ببندد تا حرکتی صورت بپذیرد.
از لحاظ سخت افزاری هم نبود یک صحنه مناسب، سخت ما را اذیت می کند. ما شدیدا به یک سالن کف نیازمندیم و در غیاب آن واقعا دست و بال هنرمندان بسته است.
حرف آخر شما به جامعه ی هنری شهرستان های لامرد و مُهر چیست؟
ما راهی نداریم جز اینکه امیدوار باشیم و کار کنیم. با غر زدن و نق زدن هیچ چیز تازه ای خلق نمی شود.
تشکر و سپاس از اینکه وقتتان را در اختیار ما گذاشتید.
من هم از شما تشکر می کنم
نویسنده: علی قنبری
مطالب مرتبط:
* تئاتر «زمستان ۶۵» در لامرد به روی صحنه رفت
