مُهرستان: طرح الحاق بخشی از استان های جنوبی و اتصال دوباره فارس به دریا ، در چندین دولت گذشته پیگیری شده ، اما همواره با توجه به مخالفت مسئولین و مردم هرمزگان با مشکل مواجه شده است. طرحی ژئوپلوتیک و حساس که فرای تفکرات و نگاه محلی و منطقه ای ، اهمیتی ملی در توسعه جنوب کشور و سواحل جنوبی خلیج فارس دارد.

با تحقیقی اجمالی متوجه می شوید سواحل خلیج‌فارس در حوزه سرزمینی ایران اسلامی در قیاس با سواحل و بنادر عربی ، بسیار عقب افتاده اند و این درحالی است که اقتصاد بین الملل توجه خاصی به بنادر و اسکله های دریایی دارد.

استان پهناور فارس دارای ظرفیت های بالقوه ای در منابع گازی ، معدنی ، مدیریتی ، نیروی انسانی ، گردشگری و … است و به نظر می رسد با اتصال دوباره فارس به دریا و تمرکز امکانات و منابع اعتباری این استان با تکیه بر نیروی انسانی قوی می توان طی سالیان آینده شاهد شکل گیری قطب بزرگ صنعتی و اقتصادی جدیدی در جنوب کشور باشیم.

بدون شک الحاق فارس به دریا اقتصاد و وضعیت اشتغال در جنوب فارس و غرب هرمزگان را متحول خواهد کرد و هرمزگانی ها نیز خود به خوبی بر این امر واقف اند. البته اگر از دید یک هرمزگانی به این موضوع بنگریم شرایط آنها را بهتر می توانیم درک کنیم.

هرمزگان زمانی با الحاق بخشی از استان خود به استان کرمان بخش قابل توجهی از معادن خود را از دست داد و حال نمی خواهد بار دیگر با از دست دادن بخش دیگری از حریم جغرافیایی خود ، متضرر شود. هرمزگانی ها اکنون استان خود را مانند کیکی می بینند که هر لحظه دستی برای بریدن گوشه ای از آن دراز می شود و قطعاً در بحث الحاق تا توان دارند تلاش می کنند برای یکبار هم که شده ، گربه را در حجله بکشند!

متاسفانه تاکنون جزئیات بیشتری از طرح الحاق منتشر نشده است تا بتوان تحلیل خوبی از این موضوع داشت ، اما به نظر می رسد مسئولین کشوری باید در این میان با دادن امتیازی شایسته و دندان‌گیر افکار عمومی استان هرمزگان را قانع کنند تا پیامدهای اجتماعی این طرح برای همیشه برطرف شود و برای اهالی دو استان فارس و هرمزگان به طرح دو سر برد تبدیل گردد.

از مزایای این طرح مطالبی در فضای مجازی آمده است که به بخشی از آن اشاره می شود:

 

۱⃣دلایل امنیتی:

?در فاصله ۸۰۰ کیلومتری بندربوشهر تا بندرعباس در سواحل خلیج فارس، هیچگونه کانون حفاظت امنیتی وجود ندارد، لذا در این فاصله، که همجوار با حوزه پارس جنوبی است، کشور با تهدیدات نظامی و امنیتی مواجه است. حضور قدرتمندانه استان توانمندی مثل استان فارس در این فاصله، این خلا را پر می‏کند. پیش‏ بینی و استقرار یگانهای نظامی دریائی برای استان فارس و استقرار واحدهای ستادی این یگانها در شیراز و یگانهای عملیاتی آنها در جنوبی‏ترین نقطه این استان در کنار یگانهای نظامی دریائی در سایر استانهای ساحلی، نقطه امیدی برای دفاع از مرزهای دریائی است.

 

۲⃣دلایل سیاسی:

?یکی از دلایل محکم و قوی برای این الحاق، بامسما شدن نام خلیج فارس است (قبلا نام کشور پارس بوده و بعد از تغییر نام کشور، خلیج فارس در کنار استان فارس قرار داشته است). در گذشته، استان فارس به عنوان استان هفتم کشور مشتمل بر استانهای فعلی فارس، بوشهر، کهگیلویه و بویراحمد، هرمزگان و کشور بحرین بوده است و بدلیل ارتباط با خلیج فارس، یکی از استانهای ساحلی شناخته شده است. اگرچه در فرآیند تغییر نام کشور، اسم خلیج فارس وجه تسمیه خود را از دست نداده است، ولی با گذشت زمان و جدا شدن استان‏های جنوبی از استان فارس، عملا بین استان فارس و خلیج فارس جدایی ایجاد شده است. این جدایی شیطنت‏ هائی را بدنبال داشته است. برای اینکه شیطنت نامگذاری خلیج فارس به نام جعلی خلیج و یا خلیج عربی کمرنگ و از بین برود و بین استان فارس و خلیج فارس فاصله‏ ای نباشد و به تبع آن خلیج فارس یک اسم با پشتوانه باشد، می‏بایست دوباره زمینه الحاق بخش‏هایی از ساحل خلیج فارس، به استان فارس فراهم می‏شد و به این ترتیب استان فارس به یک استان ساحلی تبدیل می‏گردید.

 

۳⃣دلایل اجتماعی و فرهنگی:

? تابعیت سیاسی محدوده ملحق شده به استان فارس و بخش گاوبندی سابق (پارسیان فعلی) به استان فارس تا سال ۱۳۴۰ به عنوان یک بخش از استان فارس و همجواری این واحد تقسیماتی با شهرستان فعلی لامرد در جنوب فارس و عدم وجود مسیرهای ارتباطی مناسب زمینی برای ارتباط با بندرعباس و شهرستانهای شرقی استان هرمزگان، سبب شده تا از نظر فرهنگی و اجتماعی، آداب و رسوم و خلق و خوی اهالی ساحلی شده فارس به مردم جنوب فارس شباهت بیشتری تا مردم هرمزگان داشته باشد.

شهرستان شیراز و بیشتر شهرستانهای استان فارس، از دیرباز محل مراجعه اهالی خطه ساحلی جنوب به ‏ویژه مردم این مناطق ساحلی شده فارس برای رفع نیازهای اقتصادی و اجتماعی آنان بوده است.

شهرت و آوازه شیراز در زمینه پزشکی باعث شده تا اهالی این بخش ساحلی شده فارس حتی آنهائی که از این محدوده جلای وطن نموده و برای کار و فعالیت راهی کشورهای حاشیه جنوبی خلیج فارس شده‏اند، برای رفع نیازهای درمانی خود به شیراز تردد نمایند.

نیازهای اقتصادی نیز، اهالی این محدوده را به شیراز و سایر شهرهای فارس کشانده است، بگونه‏ای که بخش عمده‏ای از نیازهای اقتصادی آنان از فارس تامین می‏شود.

این اهالی در فصل تابستان که حرارت هوا در آن مناطق تاب و توان مردم را تحلیل می‏برد، برای تغییر ذائقه و دسترسی به هوای مناسب‏تر راهی شیراز و سایر شهرهای خوش آب و هوای فارس می‏شوند. به عبارت دیگر، شهر شیراز منطقه ییلاقی مردم محدوده ساحلی شده فارس است. درست است که زندگی عشایری در جوامع امروزی چندان نمودی ندارد و حتی خود عشایر نیز از ییلاق و قشلاق سنتی استفاده نمی‏کنند، ولی زندگی ییلاقی و قشلاقی به شکل جدید آن بین این محدوده و شهر شیراز، در حال توسعه است.

در نتیجه این ارتباطات، بخش قابل توجهی از اهالی این محدوده که در هر سال، سفرهای زیادی به شیراز داشته و مدت زمان این سفرها تحت تاثیر نیازهای درمانی، گردشگری و اقتصادی، بیشتر از یک روز است، با خرید واحد مسکونی دوم، برای خود در شیراز، یک مکان زندگی ییلاقی فراهم کرده‏اند. در صورتی که با انجام سفر از این محدوده به مرکز استان هرمزگان، چنین اقدامی در بندرعباس انجام نشده و بیشتر مراجعات مردمی اهالی این محدوده به بندرعباس، کمتر از یک روز و بیشتر هم اداری است و نوعاً توسط نیروهای اداری انجام می‏شود. نیروهای اداری این محدوده در سفر به بندرعباس اگر نیازی به اسکان داشته باشند، از مهمان ‏سراهای اداری استفاده می‏نمایند.

 

۴⃣دلایل اقتصادی:

?در حالیکه در شرایط قبلی، محدوده ساحلی شده فارس در استان هرمزگان می‏توانست یکی از صدها منطقه بندری این استان باشد و هیچگونه نقشی به عنوان مبداً صادراتی و وارداتی نداشته باشد، در صورت تداوم ارتباط سیاسی این محدوده با استان هرمزگان هیچ اتفاق اقتصادی در این نقطه رخ نمی‏داد. با اجرایی شدن الحاق این محدوده به استان فارس، این محدوده تنها منطقه بندری و تنها مبداً صادراتی و وارداتی فارس خواهد شد. اگر هیچ دلیل دیگری برای توجه فارس به این محدوده پس از اجرایی شدن الحاق وجود نداشته باشد، همین یک دلیل کافی است تا این محدوده یک محدوده نورچشمی فارس باشد.