بیــــا تا برات بگـــــــم قدیمــــا مهــــر چــــــه جـــــای بـــــی
مـــــردمانـــــی مهـــــربان و دلا با صفــــــای بـــــــــــــی
هرفضــــــــــای چنـــــــــدتا خونـــــــه وهــــرخونـــه ده تابچه
با پیـــــرو. ،دیبــــو و عمــــــه فضـــــــا بچـــــــــه باری بـــی
صـــــــــــدای زنگــــــوله پازن و بز وقــــــــــــــت غـــــــروب
مثل سنتـــــور می پیچــــــید تو کوشــــــده ، آبـــازی بـــی
روز جمعــــــه که می شــــــــــد هــــر پدری با پســـــــراش
کار شـــل می کـــــردن وچه شوری داشت ،شل بازی بی
تـــو محلــــــه کلــــــو و گوزگپـــــو هــــــــل بازی بـــــی
کار بچـــــــــه کوچـــــــــــکـا تــوی دره گــــل بازی بـــــــی
تفریـــــــح گل پســــــرا شیـــــــر کویا تــو بیشــــــــه هـــــا
دختـــــــرا مـــــاره بیـــزو ،سنــــگ تو سایو، بنـد بازی بـی
زنهـــــا صبـــــــح زود ســــــر برکــــــه،نوار و مشـــــک ودول
آنچــــــــه مشنفتــــی صدای جریک ،جریک گاری بـــــــــی
ســــــــر یورد و کپـــــــــر مشتــــی علــــی تو تنگ مُهـــــر
صــــــــــدای همبــــــــــونه و تمپـک و اســب سـواری بی
موقـــــع بشــــــکار وجـــــــورین همه دست تو دســت هم
نبــــــــودی که ببینــــــی چــــــــــه مردمونـــی کاری بی
گـل نرگــــــــس ، گل کاگــــــو،گل کاردک ، گـــــــــــــل زرد
فصـــل کاکــــــــل و خلل نمی دیــــــدی چــــــه بهـاری بی
خــــــــونه ها خشت وگلـــــــی دیوارا شــون خلـــــوار کور
دوست داری برات بگـــــــــم سال تشــــی چه سالی بی
فصـــــــــــل گرمـــــــــا هرکســـی فکر یه سایه رو سرش
کنــــــار حاجــــــــی بی دســت ، یادتن چه جای بــــی
مردمـــــــونش همگــــــــــی کهنــسال و پیــــــر و جـوون
خدا رحمتـــــش کنــــه مشـــدعباســش شکــــاری بـــی
طایفـــه های سرشناسی که خود اسم و رسمی داشت
هر کــــــــدوم محفلــــــی و حسینیــــــه به نامــی بی
خان و بحــــــــرانی وسید هاشـــــم وسلطــــــــان یکا یک
رشیـــــدا و عـــــــــرب و عـــــــابد وشـــــــــاه و ناری بـی
هرکجــــــا تشی،پشـــــــــی بی چــــــــه محرم چه صفـر
برای اولاد زهـــــــــــرا همــــــــــه گریــه زاری بــــــــی
سـی اوسیــن تـو خــــود بگـــــو با گفتــــــن این جمــلات
قدیمـــــــــــا به یاد آوردی آخـــــــــــه ای چـــه کـاری بـی
شاﻋﺮ: سید عبدالحسین عبادی
شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید
کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است -
آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد -
زیبا بود… این ابیات از شخصی چون آقای عبادی دور از انتظار نبود… 🙂
قشنگ بود
آقای عبادی زحمت کشیدنددستشان دردنکنه این کار برای شروع بدنیست اما اگر بخواهندادامه دهند خوب است که به آثار محلی سراها مراجعه کنند. از سروده های محلی "پلسیر" و"ازتراکمه تاکویت"آقای احمد واعظ زاده یکی از جانبازان لامردی قابل استفاده می باشد.
دو ست عزیز شعر آقای و اعظ زاده هم بررسی شده مانند بیا گرمای لامرد سی خو مو ن بو به دل ننشست